Gepubliceerd op 8 juni 2025 | Laatst aangepast op 17 juni 2025
Ik had al eerder een stuk van het South West Coast Path gelopen, maar tijdens mijn bezoek aan East Devon had ik tijd voor een groter stuk. Ik wandelde van Budleigh Salterton naar Sidmouth aan de Zuid-Engelse kust. Wandel met me mee in dit verslag.
- South West Coast Path
- Van Sidmouth naar Budleigh Salterton
- Budleigh Salterton
- Otter Estuary Nature Reserve
- Brandy Head
- Brandy Head Observation Post
- Ladram Bay
- Erosie
- De weg omhoog
- High Peak
- De laatste kilometers
- Clock Tower
- Connaught Gardens
- Sidmouth
- Cijfers van de wandelling van Budleigh Salterton naar Sidmouth
- Meer informatie
South West Coast Path
Zoals de naam doet vermoeden, ligt de wandelroute South West Coast Path in het zuidwesten van Engeland. Met een lengte van 1.014 kilometer is het de langste National Trail van het Verenigd Koninkrijk. De route is gemarkeerd met het herkenbare eikeltje. Het pad loopt van Minehead in Somerset tot Poole Harbour in Dorset en voert door vier graafschappen: Somerset, Devon, Cornwall en Dorset. Onderweg kom je diverse landschappen tegen, zoals kliffen, stranden, riviermondingen en heidevelden. Eerder liep ik onder andere al van Valley of the Rocks naar Lynton en Lynmouth.
Lees meer over de South West Coast Path.
Van Sidmouth naar Budleigh Salterton
Hoewel ik van Budleigh Salterton naar Sidmouth ga lopen, begint mijn tocht in Sidmouth. Hier neem ik bus 157 naar het andere kustplaatsje. Zo hoef ik maar één kant op te lopen. De bus rijdt niet vaak, dus het is handig om aan het begin van de dag de bus te nemen. Zo voorkom je dat je na je wandeltocht lang moet wachten op vervoer terug.
Budleigh Salterton
Ik kom aan in een gezellige kustplaats, met georgiaanse en victoriaanse huizen. Langs de kust zijn al diverse mensen aan het genieten. Het is dan ook prachtig weer, en vanuit hier heb je ook een prachtig uitzicht op de kustlijn, die deel uitmaakt van de Jurassic Coast. Ik ben echter niet gekomen om Budleigh Salterton uitgebreid te verkennen, maar om weer terug te lopen naar Sidmouth. Niet over de weg waarlangs de bus reed, maar via het South West Coast Path.
Ik begin met een wandeling langs Budleigh Salterton Beach. Een stukje over de kiezelstenen, langs kleurrijke strandhuisjes, richting de opvallende rij bomen waar de kliffen weer beginnen. De zon verlicht steeds wisselende delen van het landschap, die even later weer in de schaduw van een wolk verdwijnen. Het weer is heerlijk, al maakt de wind het wat fris.
Otter Estuary Nature Reserve
Aan het einde van het strand kom ik bij de rivier de Otter. Zwemmend ben je zo aan de overkant, maar dat stond niet op de planning. Het South West Coast Path buigt hier landinwaarts, langs de Otter, totdat je via twee bruggen de rivier kunt oversteken en weer richting de kust gaat. Braaf volg ik deze route en loop ik het Otter Estuary Nature Reserve in. Op een bord staan een aantal dieren die je hier kunt spotten. De otter en bever had ik al eens genoemd, maar er leven ook veel verschillende soorten vogels. Helaas heb ik niet veel geluk (of geduld) en zie ik vooral ganzen, meeuwen en een kleine zilverreiger.
De rivier heeft meerdere zijtakken. De eerste kan al vlakbij Budleigh Salterton worden overgestoken, waarna ik over een smal pad verder wandel tussen het water. Ik zie mensen turen met verrekijkers, maar ook zij komen niet verder dan eenden en zwanen.
Bij de tweede brug steek ik het breedste gedeelte van de Otter over. Aan de andere kant loop ik terug naar de kust, waarbij de ondergrond langzaam stijgt. Bij de kliffen aangekomen, word ik getrakteerd op een prachtig uitzicht op Budleigh Salterton en het Otter Estuary Nature Reserve. Een fijne plek om even te gaan zitten. Andere bezoekers zijn aan het suppen en steken zo de riviermonding over. Dat was ook een optie, maar daar had ik de klif niet op kunnen klimmen.
Brandy Head
De klif waar ik nu op loop is Brandy Head, een van de vele van de Jurassic Coast. Deze kust is bekend vanwege deze miljoenen jaren oude rode en witte kliffen (uit het Jura tijdperk). Hier zit nog een hoop geschiedenis in verborgen en soms komt die naar buiten door erosie. Het is de plek waar je dinobotten of fossielen, zoals plantafdrukken, kunt vinden. Om deze te vinden loop ik echter aan de verkeerde kant van de klif. Maar vanaf hier heb je wel het mooiste uitzicht.
Ik klim langzaam omhoog en laat Budleigh Salterton steeds verder achter me. Af en toe kijk ik nog om, om het dorpje tegen de rode kliffen steeds kleiner te zien worden. Op de top is het aan beide kanten mooi. De blauwe zee, de licht bewolkte lucht, de rode kliffen en het groene gras, het is een kleurenfeest voor mijn ogen.
Ook de vogels vinden het hier mooi. Vrolijk vliegen ze om me heen of lopen ze voor me. De fazant vliegt weg als ik te dichtbij kom, maar de roodborsttapuit blijft mooi zitten. De bosjes zorgen ervoor dat ik op veilige afstand blijf.
Brandy Head Observation Post
Dan kom ik bij de Brandy Head Observation Post, een historisch uitkijkpunt uit de Tweede Wereldoorlog. Het is in juli 1940 gebouwd als onderdeel van een schietbaan voor het Gunnery Research Unit (GRU), een geheime eenheid van de Royal Air Force (RAF) die was gestationeerd op RAF Exeter. De observatiepost diende als uitkijkpunt voor het testen van nieuwe wapensystemen en richtapparatuur.
Tegenwoordig zijn er informatieborden over het bouwwerk en de omgeving op bevestigd en kun je er zelfs in slapen. Al moet je er dan wel heenlopen en het doen met basics, maar je hebt wel een prachtig uitzicht!
Ladram Bay
Wanneer ik verder loop word ik weer verrast zodra ik een poortje doorloop. Een veld vol dansende boterbloempjes vormen de voorgrond van Ladram Bay, waar diverse brandingspilaren in de zee staan. Op het strand genieten mensen volop van het weer. Na kilometers op afgelegen terrein te hebben gelopen, kom ik hier weer in de mensenmassa. Het Ladram Bay Holiday Park heeft deze prachtige plek namelijk gekozen als standplaats, wat ik heel goed kan begrijpen, al vind ik het wel jammer van het uitzicht.
Ik ben inmiddels ruim drieënhalf uur op pad, dus ik koop wat drinken en een granenreep bij de strandtent die tussen de kliffen is gevestigd. Ondanks de actieve ochtend (en begin middag inmiddels) is mijn trek niet groot genoeg voor iets vettigs. Ik neem plaats op het terras, met gevaar voor meeuwen. Ik geniet van het uitzicht, maar niet voor lang. De drukte doet me verlangen naar het rustige South West Coast Path, waar je hooguit af en toe iemand begroet.
Erosie
Ik zet mijn route dan ook weer snel voort, maar kan niet via het originele pad. Deze is er immers gedeeltelijk niet meer. Door erosie worden de kliffen regelmatig verder landinwaarts verplaatst. Daarom zijn sommige stranden dan ook verboden terrein, het gevaar is daar te groot. Ook op het strand bij Ladram Bay stonden borden ter waarschuwing, maar het schrikt niet veel mensen af.
De weg omhoog
De omleiding slingert langzaam omhoog weer terug naar het originele pad. Ik heb al gezien waar ik heen moet; High Peak heet niet voor niets zo. Een voordeel, daarna is het alleen nog maar omlaag naar Sidmouth, mijn eindbestemming voor vandaag. Maar nu eerst nog omhoog. Vol goede moed begin ik aan mijn tocht, die door de bossen naar boven gaat. Het is goed opletten waar ik mijn voeten zet, de wortels van de bomen vormen een oneffen trap.
Boshyacinten kleuren de zijkanten van het pad blauwpaars, terwijl de gaspeldoorn af en toe voor een pluk geel zorgt tussen het groen naast me. De beplanting verbergt de zee, maar ik hoor hem, ik ruik hem, hij is nooit ver weg. Net zoals de top, die kan ook nooit ver weg meer zijn vertel ik mezelf regelmatig. Het kost me een halfuurtje, een mooi maar wel een beetje pittig halfuurtje (ik ben duidelijk geen ervaren wandelaar).
Er is een klein bankje waar je tussen het groen door kan kijken, langs de kliffen af, naar Sidmouth. Het einddoel is in beeld! Maar daar zie ik ook dat ik nog niet op het hoogste punt ben…
High Peak
Gelukkig is de rest wat afwisselender en loop ik eerst een stukje omlaag. Ik word weer een verrast als ik ergens een bebost hoekje om kom, inkarnaatklaver kleurt de velden rood. Mijn camera draait overuren deze tocht, maar de pracht is eigenlijk niet echt vast te leggen. Ik moet toch weer verder, anders ben ik straks nog niet eens op tijd voor het avondeten in Sidmouth.
Na wat dalen ga ik weer even omhoog. Dit doe ik echter wel met fantastisch uitzicht op het dal achter me, schaapjes met lammetjes naast me en boshyacinten om me heen. Devon is prachtig en begin mei de perfecte maand om dit te ontdekken. Zo’n 20 minuten verder ben ik dan toch echt op High Peak, het National Trust bordje bevestigd dat.
De laatste kilometers
Tussen de bomen door glimt Sidmouth me af en toe al tegemoet. Ik slinger langzaam naar beneden, terwijl ik in mijn hoofd alle mooie plaatjes verwerk. Als ik uit het bos kom en op de weg naar de stad uitkom zie ik aan de overkant nog een uitzichtpunt. Nog even genieten van de rust voordat ik het stadsleven weer inga.
Ik loop door een open veld, met de weg links van me en de zee rechts. Voor me komt de stad steeds dichterbij. Ik kom uit bij Jacob’s Ladder, een herkenbaar punt van Sidmouth. Het verbindt Connaught Gardens met het strand. De oorspronkelijke trap dateert uit 1871 en werd gebouwd nadat eerdere toegangspaden door erosie waren verdwenen. De naam van de witte trap verwijst naar de Bijbelse ladder naar de hemel.
Clock Tower
Bovenaan de ladder is Clock Tower, aan de westelijke kant van Connaught Gardens. Deze is in de 16e eeuw gebouwd als kalkoven. Ezels brachten de kalk vanaf het strand naar boven. De klokkentoren werd pas in de 18e eeuw toegevoegd, toen het gebouw niet meer werd gebruikt en als folly ging dienen in de tuin van de villa.
Nu lijkt het op een oud kasteel, waardoor het niet verbaast dat het tijdens de Tweede Wereldoorlog als uitkijkpost diende. Militairen gebruikten het toen als uitkijkpost. Iets verder zie ik ook nog een kleine betonnen bunker (pillbox) uit die tijd. De kloktoren is inmiddels een theehuis geworden.
Connaught Gardens
Het theehuis maakt deel uit van Connaught Gardens, wat bovenop de rode kliffen ligt. Ooit stond hier een villa, maar toen het in verval raakte, werd het in 1930 aangekocht door de Sidmouth Urban District Council. Delen van de muren zijn nog gebruikt voor de huidige ommuurde tuin. Op 3 november 1934 opende de hertog van Connaught, naar wie ze zijn vernoemd, officieel de tuin. De muren beschermen de tuin van de zeewind, waardoor er diverse planten en bloemen kunnen groeien.
Sidmouth
De wandelroute loopt echter onder langs de zee en kliffen naar het centrum. In de rode kliffen ontdek ik diverse namen en hartjes. In deze zachte gesteente is het makkelijk iets achter te laten. Ik ben daar niet echt een voorstander van, maar het lijkt soms wel kunst. Vooral omdat erosie alles zachter maakt.
Langs de boulevard zie ik mensen genieten van de zon, een ijsje en elkaars gezelschap. De route voor het South West Coast Path verwijst me verder naar het oosten, maar ik ga het stadje in. Mijn wandeltocht over deze beroemde wandelroute houdt er hier op, maar het is nog geen vijf uur, dus ik besluit nog even het centrum in te lopen voordat ik naar mijn hotel (The Elizabeth ) ga.
Cijfers van de wandelling van Budleigh Salterton naar Sidmouth
Ik liep op deze route 15,77 kilometer (22.670 stappen) in net geen 6 uur, hier was de beweegtijd echter 3,5 uur van. Mijn tijd ging dus vooral op aan foto’s maken en genieten van de prachtige vergezichten en natuur op deze route. Ik liep de South West Coast Path route van Budleigh Salterton naar Sidmouth begin mei, wat echt een aanrader is omdat dan alles in bloei staat.
Het viel me op hoeveel jongeren deze route lopen, maar ik kan het ook wel begrijpen omdat het goed te doen is en je hebt een prachtige wandeltocht. Tijdens de route was het hoogteverschil 327 meter, met als maximale hoogte 158 meter (High Peak).
Meer informatie
Het kustpad van Budleigh Salterton naar Sidmouth is een gedeelte van het South West Coast Path wat in het Zuidwesten van Engeland ligt. Ik bewandelde dit gedeelte tijdens mijn bezoek aan East Devon.
