East Devon in 4 dagen, van bluebells tot ezels en van kliffen tot kathedraal

De luchtbrug van Amsterdam Schiphol naar Exeter is sinds enkele maanden weer op touw gezet, een reden om hiervan gebruik te maken en richting East Devon te gaan. Ik heb een lang weekend om deze regio te leren kennen. Ga je mee om East Devon in 4 dagen te bezichtigen? In deze blog lees je meer over mijn ervaring in East Devon.

KLM vlucht naar Exeter Airport

Sinds maart 2025 heeft KLM de route naar Exeter toegevoegd, ideaal om het zuidwesten van Engeland te verkennen. Ik werd uitgenodigd om via deze lijn naar East Devon te komen. Daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen. En daarom ga ik begin mei, want boshyacinten!, naar Schiphol om in een vlucht van nog geen anderhalf uur naar deze Engelse stad te vliegen.

Om half zes landen we op Exeter International Airport, daar valt mij op hoe klein dit vliegveld is. Ik heb dan ook binnen no time mijn koffer en sta ik buiten in het Engelse zonnetje. Ik heb het geluk dat ik word opgehaald en richting mijn verblijf word gebracht.

Mazzard Farm holiday cottages

Op zo’n 15km van het vliegveld ligt Mazzard Farm holiday cottages , gerund door Ruud en Jacqueline. Ruud is geboren in Nederland, maar woont hier al zo lang dat hij alle ins en outs weet te vertellen over wat East Devon te bieden heeft. Hij weet me ook te vertellen dat er een prima Indian take away is in het dorp, dus mijn avondeten is snel gekozen. Britser kan niet, toch?

Damson Cottage

Maar ik installeer me eerst in mijn huisje, Damson Cottage. Er is een gezellige woonkamer, met uitzicht op het terrein, een keukentje, twee slaapkamers en een badkamer.

Er is een algemene washok, waar verschillende producten te koop zijn, waaronder zelfgemaakte appelsap. Nadat ik mijn spullen op zijn plek heb gezet, pak ik dan ook snel een glaasje op het terras in de zon. Het lijkt wel vakantie! Ik heb goed gezelschap, de kat komt er namelijk ook gezellig bijliggen.

Omgeving

Ik ben natuurlijk niet naar Engeland gereisd om alleen op het terras te zitten. Met mijn camera in de aanslag maak ik een klein ommetje. Ik begin in de tuin, langs de blauwe regen, appelbomen (nog met bloesem), het speeltuintje en de kippen en geitjes. In de omgeving loop ik langs de wilde bloemen in de berm, waaronder veel boshyacinten (bluebells), en zie ik prachtige paarden. Van daar heb ik ook een beter zicht op de omgeving, met de  glooiende heuvels, de zon en alles mooi in bloei voel ik me echt op vakantie.

Het is een rustig begin van deze trip en daar geniet ik even van, want voor de overige dagen heb ik een vol programma.

Dag 1: Ottery Saint Mary, bluebells & afternoon tea

Na een ontbijtje in de tuin wandel ik naar Ottery Saint Mary. Het is een  korte wandeling langs de in bloei staande bermen. Ik hoor diverse vogels fluiten en zie ze af en toe overvliegen, maar ze zijn te snel om vast te leggen.

Ottery St Mary Parish Church

In het plaatsje aangekomen wandel ik eerst naar Ottery St Mary Parish Church . Een imposante kerk voor zo’n klein dorpje. In 1337 vormt Bisschop John Grandisson van Exeter Ottery St Mary om tot een collegiale kerk, die huisvesting biedt aan een religieuze gemeenschap van kanunniken en priesters. Een collegiale kerk heeft een hogere status dan een gewone parochiekerk en vereist dan ook een groter en indrukwekkender gebouw.

Grandisson laat de kerk herbouwen naar het voorbeeld van Exeter Cathedral, waar hij zelf de leiding heeft. Hij wil een monumentale kerk creëren die zijn macht en rijkdom laat zien. En deze kerk staat er nu nog, met prachtige details en een astronomische klok uit de 14^e eeuw.

Samuel Taylor Coleridge

Buiten de kerk staat een beeld van Samuel Taylor Coleridge, dichter, denker en literatuurcriticus en in 1772 geboren in Ottery. Coleridge was de jongste van tien kinderen van de dominee hier John Coleridge. Niet toevallig dus dat zijn beeld bij de kerk staat. Hij werd een van de beroemdste romantische dichters van Engeland door zijn gedichten ‘The Rime of the Ancient Mariner’ en ‘Kubla Khan’, die hij samen met William Wordsworth publiceerde in de bundel Lyrical Ballads (1798).

Ottery Heritage Museum

Tegenover de kerk staat het Ottery Heritage Museum , ik wandel naar binnen. Er is veel informatie te vinden over alles wat dit kleine plaatsje uniek maakt. Dat zijn naast de kerk en Coleridge ook een aantal unieke evenementen, zoals Tar Barrels (lopen met een teervat in vlammen met Guy Fawkes Night) en Pixie Day (pixies, kleine wezentjes, worden verdreven door de klokkenluiders van de kerk).

Naast deze mooie tradities zie ik ook informatie over de rampen die de plaats heeft overwonnen, zoals een brand op 25 mei 1866 die honderden mensen dakloos maakten. Maar ook de oorlogen hebben hier, net als in vele Engelse plaatsen, hun littekens achtergelaten.

Ottery St Mary

Ik wandel verder door Ottery, langs onafhankelijke winkeltjes, richting de Otter. Deze rivier heeft deze plek zijn naam gegeven. Er komen hier ook echt otters voor, en bevers! Helaas zie ik er geen. Ik heb geen tijd om een lange wandeling langs de rivier te maken in de hoop ze toch nog te spotten, ik heb ander natuurschoon op mijn programma te staan. Ik ga dan ook weer terug naar het ‘centrum’ voor een klein hapje. Ik ga voor een thee en carrot cake bij Sup Dawg . Een gezellig tentje waar honden welkom zijn en waar de aankleding ook in het thema staat van de trouwe viervoeter.

Vanuit Ottery word ik opgepikt met de auto naar de volgende plek.

Blackbury Camp

Op een kwartier rijden ligt Blackbury Camp , ook bekend als Blackbury Castle, een ijzertijd-heuvel fort. Het is een ovaal gebied van ongeveer 200 meter lang en 100 meter breed, omringd door een aarden wal en een greppel. Het fort ligt op een heuvelrug en staat eind april/begin mei vol met boshyacinten. Het mooie weer en het blauwpaarse bloementapijt trekken veel bezoekers naar deze mooie plek.

Helaas zie ik ook mensen door de boshyacinten lopen, wat de bloemen voor jaren zal beschadigen. ‘Alles voor de perfecte plaat’ wordt er gedacht, maar dat andere ook willen genieten van de bluebells wordt vergeten. Gelukkig lopen de meesten gewoon over de paden, vanwaar je al prachtige plaatjes kan maken.

Ik zou hier uren kunnen ronddwalen, of gewoon gaan zitten en genieten, maar East Devon heeft natuurlijk meer te bieden dan boshyacinten.

Sidbury

Onderweg maken we een korte stop in Sidbury, een typisch Engels dorpje uit het boekje. Er is een kerkje, een pub en natuurlijk de schattige huisjes. Je zou hier zo willen wonen. En dan ligt niet veel verder Sidmouth, mijn volgende stop.

Afternoon tea

Op alleen een carrot cake kun je natuurlijk niet leven, maar ik had al in mijn achterhoofd dat ik deze middag naar Salty Monk zou gaan. Een boetiek B&B, wat gevestigd is in een 16e-eeuws zouthuis, gebruikt door Benedictijner monniken. Naast slapen kun je er ook een hapje eten, en dat is waarom ik hier ben.

Ik kan East Devon natuurlijk niet bezoeken zonder het nuttigen van een afternoon tea. Op het terras ga ik in het zonnetje zitten, krijg ik een green tea (sorry, iets minder Brits) en een hoge toren met allerlei heerlijkheden. Sandwiches, gebakjes en scones staren me aan. Ik begin natuurlijk met hartig, en werk mij langzaam naar boven. De scones worden natuurlijk op de Devon way gegeten (eerst cream, dan jam). Maar zelfs met een vrij lege maag gaat niet alles op.

Ik neem afscheid van eigenaren, en tevens gastvrouw en kok, Annette en Andy. Wat niet op ging mag ik gelukkig meenemen in een doggy bag, weggooien is zonde!

Coldharbour Field Kitchen

Op de terugweg naar de cottage maken we nog een fotostop vlakbij op de East Hill, wat een uitzicht! Ik kan Ottery St Mary zien, waar ik deze ochtend nog was. Wat is het oosten van Devon toch mooi, en dan ben ik er pas net.

Vlakbij Mazzard Farm Cottages ligt ook Coldharbour Field Kitchen . Bij de winkel kun je overdag lokale producten kopen. Maar ik ben hier voor het restaurant gedeelte, waar deze avond live muziek is. Echt honger heb ik niet meer na de afternoon tea, dus ik pak slechts wat frietjes en een drankje. Ondertussen geniet ik van de muziek en het uitzicht, wat steeds schemeriger wordt als de zon verder achter de heuvels verdwijnt.

Tijd om terug te gaan naar mijn cottage op slechts een paar minuten lopen.

Dag 2: Sidmouth & South West Coast Path

Op mijn tweede volle dag tijdens mijn vierdaagse bezoek aan East Devon neem ik afscheid van Mazzard Farm Cottages en trek ik richting de kust. Ik laat mijn koffer achter bij het hotel in Sidmouth en pak de bus naar Budleigh Salterton. Ik moet wel lachen om de reclame op de bus….het vliegtuig naar Amsterdam? Ik ben net blij dat ik hier ben 🤭.

Budleigh Salterton

Ik kom aan in een gezellige kustplaats, met georgiaanse en victoriaanse huizen. Langs de kust zijn al diverse mensen aan het genieten. Het is dan ook prachtig weer, en ik heb vanaf hier een prachtig uitzicht op de kustlijn, dat deel uitmaakt van de Jurassic Coast. Deze ga ik terug lopen naar Sidmouth, over het South West Coast Path.

Ik begin met een wandeling langs het Budleigh Salterton Beach. Een stukje over de kiezelstenen, langs de kleurrijke strandhuisjes richting die opvallende rij bomen waar de kliffen weer beginnen.

Hieronder lees je een ‘korte’ samenvatting van mijn wandeling, deze is volledig te lezen in Van Budleigh Salterton naar Sidmouth over het South West Coast Path.

Otter Estuary Nature Reserve

Aan het einde van het strand kom ik bij de rivier de Otter, waardoor het South West Coast Path hier landinwaarts, langs de Otter, gaat. Braaf volg ik deze route, en loop ik het Otter Estuary Nature Reserve in. Op een bord staan een aantal beestjes die je hier kan spotten. De otter en bever had ik al eerder genoemd, maar er zitten ook veel diverse soorten vogels. Helaas heb ik niet veel geluk (of geduld) en spot ik vooral ganzen, meeuwen en een kleine zilverreiger.

Na het oversteken van de rivier door middel van twee bruggen, loop ik aan de andere kant weer terug naar de kust. Bij de kliffen aangekomen word ik getrakteerd op een prachtig uitzicht op Budleigh Salterton en de Otter Estuary Nature Reserve. Een mooie plek om even te gaan zitten en te genieten van dit landschap.

Brandy Head

De klif waar ik nu op loop is Brandy Head, een van de vele van de Jurassic Coast. Deze kust is bekend vanwege deze miljoenen jaren oude rode en witte kliffen (uit het Jura tijdperk). Ik klim langzaam omhoog en laat Budleigh Salterton steeds verder achter me. Af en toe kijk ik nog om, om het dorpje tegen de rode kliffen steeds kleiner te zien worden.

Ook de vogels vinden het hier mooi. Vrolijk vliegen ze om me heen of lopen ze voor me. De fazant vliegt weg als ik te dichtbij kom, maar de roodborsttapuit blijft mooi zitten. Al zorgen de bosjes wel dat ik op veilige afstand blijf.

Brandy Head Observation Post

Dan kom ik bij de Brandy Head Observation Post, een historisch uitkijkpunt uit de Tweede Wereldoorlog. Het is in juli 1940 gebouwd als onderdeel van een schietbaan voor het Gunnery Research Unit (GRU). Tegenwoordig zijn er informatieborden over het bouwwerk en de omgeving op bevestigd en kun je er zelfs in slapen. Al moet je er dan wel heenlopen en het doen met basics, maar je hebt wel een prachtig uitzicht!

Ladram Bay

Wanneer ik verder loop word ik weer verrast als ik een poortje door ga. Een veld vol dansende boterbloempjes vormen de voorgrond van Ladram Bay, waar diverse brandingspilaren in de zee staan. Op het strand genieten mensen volop van het weer. Na kilometers op afgelegen terrein te hebben gelopen, kom ik hier weer in de mensenmassa. Het Ladram Bay Holiday Park heeft deze prachtige plek namelijk gekozen als standplaats, wat ik heel goed kan begrijpen, al vind ik het wel jammer van het uitzicht.

Erosie

Ik zet mijn route na een korte lunchstop weer snel voort, maar dat kan niet via het originele pad. Deze is er immers gedeeltelijk niet meer. Door erosie worden de kliffen regelmatig verder landinwaarts verplaatst.

High Peak

De omleiding slingert langzaam omhoog, weer terug naar het originele pad. Ik heb al gezien waar ik heen moet; High Peak heet niet voor niets zo. Een voordeel, daarna is het alleen nog maar omlaag naar Sidmouth, mijn eindbestemming voor vandaag. De tocht gaat door de bossen naar boven. Het groen wordt extra opgefleurd met boshyacinten en gaspeldoorn.

Op een open veld kleurt de inkarnaatklaver de heuvel rood. Mijn camera draait overuren deze tocht, maar de pracht is eigenlijk niet echt vast te leggen. Ik moet toch weer verder, anders ben ik straks nog niet eens op tijd voor het avondeten in Sidmouth.

De laatste kilometers

Tussen de bomen door glimt Sidmouth me af en toe al tegemoet. Ik slinger langzaam weer naar beneden, terwijl ik in mijn hoofd alle mooie plaatjes verwerk. Als ik uit het bos kom en op de weg naar de stad uitkom zie ik aan de overkant nog een uitzichtpunt. Nog even genieten voordat ik het stadsleven weer inga.

Ik kom als ik verder loop uit bij Jacob’s Ladder, een prachtig stukje, maar ik loop nu door. In mijn plannen kom ik hier nog naar toe terug.

Sidmouth

Ik ben zo ver gedaald dat ik langs de zee en kliffen naar het centrum loop. In de rode kliffen ontdek ik diverse namen en hartjes. In deze zachte gesteente is het makkelijk iets achter te laten. Ik ben daar niet echt een voorstander van, maar het lijkt soms wel kunst. Vooral omdat erosie alles zachter maakt.

Langs de boulevard zie ik mensen genieten van de zon, een ijsje en elkaars gezelschap. De route voor het South West Coast Path verwijst me verder naar het oosten, maar ik ga het stadje in. Mijn wandeltocht over deze beroemde wandelroute houdt er hier op, maar het is even voor vijf uur en stap nog even het centrum in voordat ik naar mijn hotel ga.

Sidmouth Parish Church

Het is zondag, dus de musea zijn dicht, maar de kerk is nog wel even open. De Sidmouth Parish Church is niet groot, al is de 12^e eeuwse kerk in de 15^e en 19^e eeuw flink uitgebreid. De kerk bezit diverse gebrandschilderde ramen uit de jaren 1860. Koningin Victoria schonk ter nagedachtenis aan haar vader, de hertog van Kent, het westelijke raam. Christus is hier op te zien met kinderen wat de christelijke deugden symboliseert.

The Elizabeth

Dan is het toch echt tijd om in te checken bij mijn hotel, The Elizabeth . Het zit aan de boulevard, wat het voordeel heeft dat het diverse kamers met zeezicht heeft. En ik heb het geluk om zo’n kamer te krijgen. Zodra ik in mijn kamer kom, zet ik mijn koffer neer en zet ik het water op. Er ligt een mix voor warme chocomelk. Het duurt dan niet lang voordat ik op een stoeltje bij het balkonnetje zit met een warm drankje in mijn ene hand, en een koekje in een andere hand, uitkijkend over de zee.

Sidmouth

Met deze nieuwe energie maak ik nog een kleine wandeling langs de winkels, deze zijn (inmiddels) dicht, maar dat maakt het wel veilig voor me. Er zitten diverse kleine onafhankelijke winkeltjes, waar ik in de vitrines al veel leuke spulletjes spot.

Ik maak nog een wandeling naar de oostkant van Sidmouth. Het strand is hier afgezet, vanwege het gevaar voor het in zakken van de rode kliffen. Hier valt het me pas op dat de kliffen het water rood kleuren, waardoor het water af en toe een harde scheidslijn bevat tussen blauw en rood.

Ik wandel terug langs de kust, naar Dukes. Dit restaurant zit naast mijn hotel en ik heb inmiddels wel trek in een fish & chips. Dit blijkt geen slechte keuze. Met een volle maag kan ik nog wat extra kilometers aan.

Connaught Gardens

Ik wandel verder, maar deze keer pak ik de weg naar boven. Hier ligt namelijk Connaught Gardens bovenop de rode kliffen. Ooit stond hier een villa, maar doordat het in verval raakte kocht de Sidmouth Urban District Council het in 1930. Delen van de muren zijn nog gebruikt voor de huidige ommuurde tuin. Op 3 november 1934 opende de hertog van Connaught, naar wie ze zijn vernoemd, officieel de tuin.

In de tuin bloeien witte boshyacinten, maar ook andere (soms meer exotischere) bloemen en planten. Er is zelf een klein kasje voor de planten die meer warmte nodig hebben. De muren beschermt de tuin wel van de zeewind.

Clock Tower

Ik loop door naar de Clock Tower, aan de westelijke kant van de tuin. Deze is in de 16^e eeuw gebouwd als kalkoven. Ezels brachten de kalk vanaf het strand naar boven. De klokkentoren werd pas in de 18^e eeuw toegevoegd, toen het gebouw niet meer werd gebruikt en als folly ging dienen in de tuin van de villa.

Nu lijkt het op een oud kasteel, waardoor de functie in de Tweede Wereldoorlog me niet verrast. Militairen gebruikten het toen als uitkijkpost. Iets verder zie ik ook nog een kleine betonnen bunker (pillbox) uit die tijd. De kloktoren is inmiddels een theehuis geworden, wat zo laat op de avond natuurlijk is gesloten.

Jacob’s Ladder

Bij de kloktoren loop ik naar beneden via Jacob’s Ladder, een herkenbaar punt van Sidmouth. Het verbindt Connaught Gardens met het strand. De oorspronkelijke trap dateert uit 1871 en werd gebouwd nadat eerdere toegangspaden door erosie waren verdwenen. De naam van de witte trap verwijst naar de Bijbelse ladder naar de hemel.

Onder het genot van de zonsondergang loop ik langzaam terug naar mijn hotel. Onder het genot van een theetje zie ik het buiten steeds rustiger worden langs het strand terwijl het langzaam donker wordt. Ik sluit de gordijnen en niet later mijn ogen.

Dag 3: Exmouth, Topsham & Exeter

Het is alweer tijd om Sidmouth te verlaten. Na een ontbijtje maak ik nog een ochtendwandeling langs de kust naar Jacob’s Ladder, de zon schijnt nu op de kliffen, wat het beeld hier nog mooier maakt. Dan is het tijd om naar Exmouth te gaan.

Tijdens de rit naar deze stad aan de Exe rijden we over de smalle wegen met prachtig uitzicht en pittoreske dorpjes. Zo gaan we door Otterton, wat ik herken van mijn busrit de dag ervoor. In Exemouth word ik afgezet bij de haven, een vrij nieuw gedeelte van de stad.

Stuart Line Cruises

Vanuit hier vertrekt Stuart Line Cruises met zijn boten. Ze hebben diverse routes over de rivier Exe en over zee. Vanwege de sterke wind varen vandaag alleen de riviercruises, heb ik geluk dat ik daarvoor hier ben. Na het verkrijgen van mijn ticket ga ik naar de boot en stap op. Ondanks de frisse wind ga ik toch op het topdeck zitten, gelukkig worden er dekentjes uitgedeeld.

Exe

Zoals de naam al vertelt, ligt Exmouth aan de monding van de Exe naar de zee, Het Kanaal. Het is de rivier die ook Exeter zijn naam gaf en die richting gaan we ook op met de felgekleurde boot. De monding wordt beïnvloed door eb en vloed, wat navigeren af en toe lastig maakt. Gelukkig legt de schipper uit hoe hij (en ieder andere boot) veilig tussen de zandbanken door kan varen.

Tijdens de tocht worden we gewezen op de dingen om ons heen, zoals de treinen. De Exe heeft namelijk aan beide kanten van het water een spoorlijn liggen. Je kunt dus een tochtje maken van Exmouth, naar Exeter en dan weer terug langs de Exe naar Paignton. Een gedeelte van deze reis zal ik straks nog maken.

Bezienswaardigheden vanaf de Exe

Een van de eerste opvallende dingen waar we langs varen is het River Exe Cafe, dit café ligt midden in de rivier, en is dus alleen bereikbaar met een boot. Hoe gaaf is dat? Wij varen echter door, want er is meer te zien.

We varen eerst langs de oostkant van de rivier, met schattige dorpjes als Lympstone. Af en toe kijken we ook al naar de westkant, waar meer leven is. Zo staat daar Powderham Castle , wat af en toe tussen de bomen door te zien is. Op de heuvel bij het kasteel staat The Belvedere Tower, wat zich ook af en toe laat zien.

Westkant

Aan het einde van het brede gedeelte van de Exe ligt Topsham, waar ik later nog heen ga. We keren hier ook om, om langs de westkant van de rivier weer terug te varen, langs het kasteel en dorpjes als Starcross. Het is genieten van de uitzichten en het commentaar van de schipper die daarmee gepaard gaat.

Zo gaan we langs Dawlish Inner Warren, een natuurgebied die je vanuit Exmouth ziet liggen. Deze locatie trekt duizenden vogels naar dit gebied, waar ze in alle rust kunnen rusten tijdens hun migratietocht. Je kunt er onder andere sterns, wulpen, grutto’s, rotganzen en roodborsttapuiten zien.

Exmouth Marina

Er liggen diverse scheepswrakken in de Exe, ieder met zijn eigen verhaal. Gelukkig keren wij veilig terug naar Exmouth Marina, dat pas enkele jaren in de huidige vorm functioneert.

De oude haven was te klein voor de grote moderne schepen en daardoor buiten gebruik geraakt. In 1990 werd het daarom gesloten. Er volgde een grote herontwikkeling van het gebied, wat ervoor zorgt dat het nu een gezellige haven is met diverse kleurrijke woningen. In het penthouse schijnt Chris Martin van Coldplay gewoond te hebben. Waarom hij het verkocht heeft kan ik niet begrijpen, wat een mooie plek.

Nadat ik uitgestapt ben loop ik door het havengebied. Jonge jongens zijn krabben aan het vangen, andere lopen hier gewoon rond om te genieten of onderweg naar hun boot.

Exmouth

Ik loop verder langs de kust om meer te zien van Exmouth. Het is duidelijk een drukkere/meer toeristische stad dan Sidmouth. Het heeft dan ook een zandstrand, wat voor badgasten een pluspunt is.

Vanaf het strand loop ik door het centrum richting het treinstation. De Holy Trinity Church is gesloten en ook in de winkelstraat is het rustig. Bij het station kan ik na het kopen van een kaartje gelijk instappen. De trein vertrekt naar Topsham en rijdt langs de Exe, die ik nu dus vanuit de rivieroever kan bekijken.

Topsham

Ik stap uit in Topsham, een schattig dorpje met een aangrenzend natuurgebied. Nou ja, ik zeg dorpje, maar tegenwoordig is het officieel een wijk van Exeter. Ik wandel richting het centrum, waar helaas veel gesloten is vanwege Bankholiday. Gelukkig is er wel een supermarktje open, waar ik een snelle en late lunch koop. Ik dwaal richting de Exe, die ik dan weer volg richting RSPB Bowling Green Marsh.

Dutch houses

Ik kom langs de ferry, een gezellig terras en grote antiekwinkel. Ik neem een snel kijkje in de antiekzaak, maar voel me er niet veilig met mijn rugzak (ik wil niets omstoten). Langs de mooie huizen loop ik verder. Er staan een aantal ‘Nederlandse’ huizen, helaas staan ze in de steigers. Ze zijn een herinnering aan dat King William III zijn spullen en wapens hier aan land kwamen nadat hij in 1688 aankwam in Engeland.

RSPB Bowling Green Marsh

Via The Goat Walk, een smal pad langs het water, loop ik door om bij RSPB Bowling Green Marsh uit te komen. Hier komen veel vogels tijdens hun migratietocht van noord naar zuid of andersom. Er is een vogelkijkhut, waar ik natuurlijk een kijkje ga nemen. Buiten zie ik al een roodborstje, mijn verwachtingen zijn hoog.

Maar helaas zijn alle vogels nu ergens anders aan het rusten. Ik zie wel de koeien die in het natuurgebied lopen. Qua vogels moet ik het doen met een zwaan in de verte en wat eenden. Gelukkig maakt het uitzicht veel goed, al vertrek ik toch een beetje teleurgesteld 😉.

Parish Church of Saint Margaret

Ik loop de ronde om Mount Howe, een groot huis met landgoed, verder om uiteindelijk weer in het centrum uit te komen. Hier neem ik nog een kijkje in de Saint Margaret kerk. Het is er heel stil, en er is dan ook niet heel veel te zien. Er is wel een faciliteit om wat te drinken te pakken. Ik ga echter weer naar buiten, aan de andere kant van de kerk geniet ik nog even van het uitzicht voordat ik me richting de trein haast. Ik realiseerde me ineens hoe laat hij gaat en dat ik deze nog net kan redden.

Exeter

Ik neem de trein verder naar Exeter, waar ik binnen een klein kwartiertje ben. Het is al laat op de middag, maar ik hoop nog even Exeter Cathedral binnen te kunnen glippen. Eenmaal in de stad loop ik er dan ook gelijk heen, en laat alle mooie gebouwen die ik passeer links (of rechts) liggen. Gelukkig ben ik er om half vijf, nog een half uur de tijd om de kerk te bezichtigen.

Exeter Cathedral

Helaas is alleen het schip van de kathedraal te zien, de rest staat in de steigers. Al moet ik zeggen dat dit gedeelte al indrukwekkend is. Natuurlijk is er een groot glas-in-loodraam te zien aan de kop van het schip, deze dateert uit de 14^e eeuw. Ook het gewelvenplafond is zichtbaar, met Becket gewelfsleutel. Deze toont de moord op St Thomas Becket in 1170.

Onder de astronomische klok is het afgezet, maar tussen de spullen door kan ik nog wel het kattenluikje zien. In het begin van de 17^e eeuw zette de bisschop zijn kat in om ratten en muizen te verjagen, maar de kat moest natuurlijk wel vrij spel hebben, ook als de deur dicht zat. Ik spiek door het hek onder het orgel. Waar duidelijk te zien is dat ze bezig zijn, maar ook hoe mooi het koor is. Ach, goed smoesje om weer eens terug te komen naar East Devon.

Gelukkig word ik niet naar buiten gekeken om vijf uur, en kan ik rustig alles te bekijken wat wel toegankelijk is. Ik verlaat de kathedraal iets na sluitingstijd en loop via het centrum, en een supermarkt, naar het treinstation. Hier neem ik de trein naar Cranbrook, een uit het niets komende plaats. Ik ga dit dorp dan ook niet bezoeken. Ik word hier alleen opgepikt om naar Cuckoo Down Farm te gaan.

Cuckoo Down Farm

Hier krijg ik een safaritent voor mij alleen, want ik ga glampen! Het staat op een groot grasveld, met drie andere tenten, op een ander veld is er ook nog een yurt. Het is mijn eerste keer op een glamping, en een gewone camping is ook al decennia geleden.

Safaritent

Een tent staat normaal gesproken niet boven aan mijn favoriete verblijfplekken, maar deze safaritent mag het woord tent eigenlijk niet eens dragen. Het is een compleet appartement onder een tentdoek.

In de tent kom ik binnen in de woonkamer met kachel en keuken. Er is ook een bedstee voor kinderen. In de volgende ruimte is een tweepersoonsbed met daarnaast in nog een andere ruimte twee losse bedden. Buiten is een douche, toilet en hot tub!

Deze heeft de eigenaar John al voor me warm gestookt. Lucky me! Ik kleed me om en neem een duik. Ondertussen geniet ik van de zonsondergang terwijl de vogeltjes tjilpen en ik de schapen in de verte hoor blaten.

Glampen

Dan bedenk ik me ineens dat ik aan het glampen ben, en dan toch wel aan de slag moet. Al heb ik het mezelf wel lekker makkelijk gemaakt. Ik heb soep en een broodje gekocht, wat de beste optie was voor een maaltijd voor één persoon. Het kost niet meer werk dan alleen opwarmen. En dat scheelt gelijk ook weer een hoop afwas!

Het is nog voorjaar en dat begin ik te merken in de tent, dus het wordt ook tijd om te gaan stoken. Gelukkig ligt er een duidelijke handleiding bij en is het zo weer warm in de tent.

Om mijn spullen op te laden moet ik wel weer even de warme tent uit. In het schuurtje staan wasmachines, eventuele volle draagbare lampen (die natuurlijk ook in de tent staan) en kan ik mijn camera accu’s en powerbank opladen. Bij het schuurtje zijn ook de kippen (inmiddels op stok) en schapen te vinden. Ik blijf nog even bij de laatste staan. Waar de lammetjes nog lang niet toe zijn om te gaan slapen. Zij springen lekker op en neer, het liefst op moederschaap.

Voor mij is het wel tijd om te gaan slapen, en ik kruip in het grote bed achter de klamboe.

Dag 4: South West 660

Ik word gewekt door het daglicht. Die doeken bij de vensters zitten er niet voor niets, maar dan moet je ze er wel voor doen. Het is niet erg, want het daglicht krijgt gezelschap van vogelgezang. Dit is overnachten in de natuur, maar gelukkig wel met de luxe van de douche waar ik onder spring.

Na een ontbijtje, trek ik mijn schoenen aan en stap ik richting het bos wat naast het open veld ligt. Dit behoort ook nog bij Cuckoo Down Farm en staat nu vol met boshyacinten. Er loopt ook een watertje door. De kleine wandeling is een lekker begin van de dag, maar nu wordt het tijd om mijn spullen te gaan pakken.

Drive Devon Cars

Ik neem afscheid van mijn safaritent, de kippen en schapen. Ik ruil ze in voor een Mazda MX5 van Drive Devon Cars . Normaal huur je deze mooie blauwe cabriolet af zonder de eigenaar, maar deze keer rijdt eigenaar Ross me rond. Samen gaan we een gedeelte van South West 660 rijden. Dit is een route langs de mooiste plekjes langs de kust van Zuidwest-Engeland, waaronder dus ook in East Devon.

In de afgelopen dagen heb ik al diverse punten op de route van sectie 3 (Lyme Regis – Exeter) gezien, maar nu ga ik hem dus echt een stukje rijden.

Lyme Regis

We beginnen net buiten Devon, in Lyme Regis, een van de bekendste plekken aan de Jurassic Coast in Dorset. Beroemd vanwege Mary Anning. Zij ontdekte enkele van de belangrijkste fossielen zoals de eerste complete ichthyosaurus en plesiosaurus. Er staat dan ook een beeld van haar langs de kust.

We parkeren de Mazda en lopen langs de pier/haven naar het beeld. Het uitzicht is er prachtig, rode en witte kliffen wisselen elkaar hier af. Helaas heb ik niet meer de tijd om zelf op zoek te gaan naar fossielen of een van de musea hier te bezoeken. We pakken nog wel een theetje in een van de leuke tentjes die het dorpje kent. Voordat we weer verder rijden.

Axmouth

Het is heerlijk weer, dus het dak van de cabriolet is natuurlijk open. Het volgende plaatsje waar we komen is Axmouth, wat naast Seaton ligt. Wanneer we langs de rivier Axe rijden zien we de tram van Seaton rijden. Een mooi gezicht en het lijkt me een tof uitje, maar dat is voor een andere keer. We maken een snelle stop bij de haven voordat we weer verder rijden.

Beer

We rijden door Seaton, naar de volgende stop: Beer. Dit dorpje heeft een kiezelstrand zoals op veel plekken langs deze kust. Er zitten hier echter nog vissers, waardoor het strand wordt opgevrolijkt met vissersboten die mooi afsteken tegen de witte kliffen hier. Door het dorpje loopt een stroompje, recht naast de weg in een soort goot. En natuurlijk staan hier ook pareltjes van huizen, waar je zo in zou willen trekken. Het is dus gewoon weer een van de vele mooie plekjes in East Devon.

In Beer bevindt zich ook de Beer Quarry Caves, grottencomplex, dat is ontstaan door de winning van Beersteen. Deze steen is gebruikt in maar liefst 24 kathedralen in het Verenigd Koninkrijk, waaronder Exeter Cathedral, Westminster Abbey en St. Paul’s Cathedral. Je kunt deze grotten bezoeken. Tenminste, als je meer tijd hebt dan ik nu nog heb voordat ik mijn vliegtuig moet halen.

Donkey Sanctuary

De volgende stop is niet weer een mooi dorpje, maar een opvallende lunchplek. De auto wordt stop gezet op een groot parkeerterrein bij het Donkey Sanctuary . Hier worden gepensioneerde en zieke ezels opgevangen en mogen ze gaan genieten.

We lopen naar binnen waar we plaats nemen aan het raam. Buiten lopen de ezels op de heuvels met de zee op de achtergrond. Zouden de dieren dit uitzicht ook kunnen waarderen?

Ezels

Terwijl ik geniet van een heerlijke Cornish Pasty (mag dat eigenlijk wel in Devon? 😉), zie ik de ezels echter vertrekken naar een plek die ik niet kan zien… Het uitzicht blijft prachtig, maar er is geen ezel meer te bekennen.

Wanneer de lunch op is, de shop bezocht is gaan we toch nog even op zoek naar wat ezels. We hebben niet veel tijd meer, ik heb een vliegtuig die ik vanavond moet halen, dus we kiezen de makkelijke plek langs de parkeerplaats bij de stal. Na een aai en wat foto’s is het tijd om nog een korte stop te maken.

Branscombe

De cabriolet  zwiert door het Engelse landschap een stukje terug naar Branscombe. Dit is een dorp wat door National Trust wordt beheerd, en een paar prachtige oude gebouwen kent. Ook dit kent weer een kiezelstrand met hoge rode en witte kliffen.

Helaas is er geen tijd meer om het dorp verder te verkennen, ik moet onderweg naar het vliegveld.

Exeter Airport

Ik neem afscheid van Ross, de blauwe cabriolet en East Devon. De vier volle dagen zijn voorbij gevlogen. Het was een korte, intensieve, maar vooral prachtige kennismaking met deze regio, die zeker naar meer smaakt.

Ik vlieg terug met KLM, waar ik in de Businessclass zelfs nog een maaltijd krijg. Best handig zo rond etenstijd. Ik zie de kustlijn van Devon aan me voorbij gaan. Ik herken Beer, maar daarna ook nog Portsmouth en Isle of Wight voordat de aarde onder me verdwijnt achter de wolken. Voordat ik het weet ben ik weer op Schiphol. Het grote voordeel daarvan is dat ik ook weet, dat ik altijd weer supersnel terug kan zijn in East Devon!

Conclusie van East Devon in 4 dagen

Vier dagen om zo’n mooie regio te ontdekken? Te weinig, al kun je al wel best wat zien, zoals je hierboven hebt kunnen lezen. Ik zou graag terug gaan om de dorpjes langs de kustlijn nog beter te leren kennen.

Tijdens deze reis heb ik regelmatig een lift gekregen, het is dus handig als je zelf een auto hebt. Dit kan natuurlijk door naar Devon te rijden, maar je kunt ook een auto ter plekke huren. Zo kun je eventueel ook een aantal dagen met het openbaar vervoer doen. Niet alles is evengoed (of elke dag) met het openbaar vervoer bereikbaar, check dit dus zeker van te voren (bijvoorbeeld via Travel Devon ). Zo kwam ik erachter dat de bussen op een Bank Holiday Monday zeer weinig tot niet rijden.

Meer informatie

Lees meer informatie over Devon of Zuidwest Engeland.

Ik heb het programma van deze trip samen met East Devon Excellence en South West 660 samengesteld, waarbij zij mij hebben uitgenodigd om de regio te verkennen. Dit betekent dat ze de overnachtingen en attracties hebben betaald, KLM verzorgde de oversteek. Echter heeft dit geen invloed gehad op mijn mening of het artikel hierboven.